If I was a flower growing wild and free All I’d want is you to be my sweet honey bee. And if I was a tree growing tall and greeen All I’d want is you to shade me and be my leaves If I was a flower growing wild and free All I’d want is you to be my sweet honey bee. And if I was a tree growing tall and greeen All I’d want is you to shade me and be my leaves All I want is you, will you be my bride Take me by the hand and stand by my side All I want is you, will you stay with me? Hold me in your arms and sway me like the sea. If you were a river in the mountains tall, The rumble of your water would be my call. If you were the winter, I know I’d be the snow Just as long as you were with me, when the cold winds blow. All I want is you, will you be my bride Take me by the hand and stand by my side All I want is you, will you stay with me? Hold me in your arms and sway me like the sea. If you were a wink, I’d be a nod If you were a seed, well I’d be a pod. If you were the floor, I’d wanna be the rug And if you were a kiss, I know I’d be a hug All I want is you, will you be my bride Take me by the hand and stand by my side All I want is you, will you stay with me? Hold me in your arms and sway me like the sea. If you were the wood, I’d be the fire. If you were the love, I’d be the desire. If you were a castle, I’d be your moat, And if you were an ocean, I’d learn to float. All I want is you, will you be my bride Take me by the hand and stand by my side All I want is you, will you stay with me? Hold me in your arms and sway me like the sea.
Rok 1986 – rok wybuchu elektrowni w Czernobylu i moich urodzin – niósł ze sobą jeszcze jedno ważkie wydarzenie. W Warszawie uformował się wówczas Post Regiment, który dla polskiej sceny punkowej początku lat dziewięćdziesiątych był tym, czym silnik diesla dla samochodów: nadał nowe tempo i przyśpieszył rozwój. Sama kapela zaczynała od muzyki dość melodyjnej i spokojnej; dopiero po przyjściu Niki – jednego z najlepszych żeńskich wokali rodzimego rocka – Post Regiment nabrał tego charakterystycznego, hardcorowego pazura. To właśnie z tego czasu pochodzi płyta “Post Regiment” i piosenka “Czarzły”; po niej zespół nagrał jeszcze dwie płyty, by w 2001 roku zawiesić zadziałność. Do dziś jednak załoga spotyka się od czasu do czasu na jam-session; nadal więc mam nadzieję na choć jeden energiczny koncert.
It’s nine o’clock on a Saturday The regular crowd shuffles in There’s an old man sitting next to me Making love to his tonic and gin He says, “Son can you play me a memory I’m not really sure how it goes But it’s sad and it’s sweet And I knew it complete When I wore a younger man’s clothes” Sing us a song you’re the piano man Sing us a song tonight Well we’re all in the mood for a melody And you’ve got us feeling alright Now John at the bar is a friend of mine He gets me my drinks for free And he’s quick with a joke or to light up your smoke But there’s someplace that he’d rather be He says, “Bill, I believe this is killing me” As a smile ran away from his face “Well, I’m sure that I could be a movie star If I could get out of this place” Now Paul is a real estate novelist Who never had time for a wife And he’s talking with Davy, who’s still in the Navy And probably will be for life And the waitress is practicing politics As the businessmen slowly get stoned Yes they’re sharing a drink they call loneliness But it’s better than drinking alone Sing us a song you’re the piano man Sing us a song tonight Well we’re all in the mood for a melody And you’ve got us feeling alright It’s a pretty good crowd for a Saturday And the manager gives me a smile ‘Cause he knows that it’s me they’ve been coming to see To forget about life for a while And the piano sounds like a carnival And the microphone smells like a beer And they sit at the bar and put bread in my jar And say “Man what are you doing here?” Sing us a song you’re the piano man Sing us a song tonight Well we’re all in the mood for a melody And you’ve got us feeling alright
Jak już wspominałem: mieszkam z Czechem. Adam – bo tak ma imię sympatyczny kolega z Brna – prócz przyjemnego obejścia, poczucia humoru i kilku innych sympatycznych przymiotów, ma też jeszcze jedną niezaprzeczalną zaletę. Na jego dysku znajduje się bowiem kompletny Jaromir Nohavica, cały w teledyskach i kopiach zapasowych. I ja właśnie w tej sprawie.
Nohavica od zawsze mieszka na Ostravie; Ostrava zaś to region czeski, ale o silnych polskich wpływach. Dlatego też poetanie tylko mówi po polsku, ale też z czasem po polsku śpiewa. Przykładem piosenka “Milionerzy”, przełożona genialnie przez Renatę Putzlacher. Piosenka mnie osobiści urzeka: raz że gdybym nie wiedział, że to Nohavica, to bym w życiu nie poznał obcokrajowca; dwa, że trudno jest doprawdy o bardziej genialny tekst.
Zawartość niniejszej strony chroniona jest prawem autorskim. Wykorzystanie zamieszczonych tu materiałów możliwe jest tylko i wyłącznie za zgodą autora, którą to zgodę od autora uzyskać można względnie łatwo. Wystarczy poprosić :)
